Omarm je schaduwkanten

Ik denk en voel;) dat mijn allergrootste uitdaging in het leven is om mezelf en mijn schaduwkanten te accepteren en te zijn wie ik werkelijk ben. Ook de kanten die ik liever niet laat zien zoals mijn gevoel van onzekerheid, mijn kwetsbaarheid, mijn gevoeligheid, mijn boosheid, mijn angsten. In mijn kindertijd en jeugd heb ik niet geleerd om mijn gevoelens te uiten, maar ze te verstoppen; gevoel uitschakelen en leven op de automatische piloot, me voordoen als iemand anders. Een glimlachend lief meisje en er aan de buitenkant mooi uitzien, zodat niemand ziet hoe je je werkelijk voelt uit angst voor afwijzing. Jezelf laten zien; je pijn, verdriet en angst, daar was geen ruimte voor. Bovendien liet niemand echt zichzelf zien in mijn omgeving dus zo gek was het niet dat ik me ging aanpassen aan het voorbeeld dat ik kreeg. Mijn ouders wisten niet beter; ze hadden het zo geleerd. Ik wist niet beter; ik had het zo geleerd. Mijn kindertijd en jeugd waren nogal heftig voor een gevoelig meisje zoals ik. Ik voelde en zag van alles, snapte precies hoe de wereld in elkaar zat, maar deed en kon er niets mee. Ik sloot mijn hart en besloot mezelf nooit meer echt te laten zien. Uit respect voor mijn ouders wil ik liever niet vertellen wat de gebeurtenissen waren. Ik houd van ze om wie ze zijn! Ik heb ze vergeven en ben ze dankbaar. Dankbaar, omdat ik dankzij onze thuissituatie veel heb kunnen leren over het leven, over mezelf en over wie ik werkelijk ben. Wat ik wel kan vertellen is dat ik leed, pijn en verdriet voor de familie ben gaan dragen door mijn gevoeligheid. Ik wilde ze graag redden, de pijn en het verdriet oplossen. Onderliggend voelde ik me ellendig, kwetsbaar, gevoelig, klein en was bang. 

Angst voor het leven, angst om de controle te verliezen, angst voor het donker, angst voor afwijzing. Ik kende vele angsten al vanaf mijn geboorte. Dit weet ik, omdat ik het gevoeld heb tijdens een geleide meditatie; mijn angst om hier op aarde te komen wetende dat ik het niet gemakkelijk zou krijgen was groot. Ja mijn ziel heeft ervoor gekozen om op te ruimen, oude pijnlijke stukken de ruimte te geven en ze in het licht te zetten, zodat ze geheeld konden en kunnen worden. De weg van mijn hoofd, naar mijn hart, naar licht en liefde en naar Zijn! Hiervoor heb ik dingen mee willen maken om te voelen, te ervaren en me bewust te worden van de pijn die ik met me meedroeg. Deze pijn mocht geheeld worden, losgelaten worden; ook pijn uit vorige levens en het verlies van mijn tweelingbroer aan het begin van de zwangerschap. Ik heb al vele lessen mogen leren en de kwaliteiten mogen ontdekken die in elke pijnlijke situatie verscholen ligt. Ik voel me meer en meer vanuit vertrouwen in mijn kracht staan, maar er is nog een maar en dus weerstand;); mijn angst en boosheid.

 

Mijn angst werkte en werkt soms nog belemmerend, omdat ik zo gewend ben van vroeger uit mijn gevoelens er niet te laten zijn, geen emoties te voelen. Dus hoe doe je dat dan?? Wat ik ken is mijn overlevingsmechanisme; verkramping, controle houden en vechten. Dit zit zo diep verankerd in mijn systeem dat het er is voordat ik er weet van heb, althans dat voelt zo. En wat ben ik gewend te doen vanuit mijn kindertijd? Negeren en niet voelen dus wordt het erger. Een tijd lang heb ik me hier zo ellendig onder gevoeld. Het leven voelde als lijden met het leed wat ik droeg vanuit vorige levens, de familie, mijn eigen kindertijd en mijn overlevingsmechanisme van angst, verkramping, veel nadenken en controle. Na jaren van persoonlijke en spirituele ontwikkeling en het opruimen van die blokkades, lijk ik het wat te gaan begrijpen en vooral voelen...Ik ga het je uitleggen hoe ik dat doe; mijn schaduwkanten omarmen.

Diep van binnen voel ik nog boosheid richting het leven, de wereld, alle donkere en niet leuke stukken in het leven. Ook ik voel boosheid, wrok, jaloezie, het een ander niet gunnen, afgunst, onbegrip etc. Ik ben dit gaan voelen, omdat ik door de gebeurtenissen in mijn leven het vertrouwen in het leven was kwijtgeraakt, maar ook om mezelf af te leiden van mijn werkelijke gevoel; mijn onzekerheid, mijn angsten, mijn gekwetste stuk, de pijn en het verdriet. Ik werd boos op mezelf en het leven. Echt boos werd ik dan en word ik soms nog! Vanuit mijn tenen kunnen er oerkreten uitkomen, waarvan de straatstenen en huizen beginnen te trillen;). Maar wat lucht het op om eens een keer echt boos te zijn, maar er is ook een andere kant; boos zijn op de wereld hield mij af van mijn ware gevoel en is slechts afleiding, want dan hoef je geen verantwoordelijkheid te nemen voor de keuzes die je zelf hebt gemaakt en kan je de wereld de schuld geven. Huh? Maar hier kan je toch niets aan doen?? Oooh jawel hoor; als ziel maakte je de keuze om dit leven te leiden, net zoals alle andere vorige levens. Ook in dit leven maak ik keer op keer de keuze; kies ik voor angst of voor liefde. Kies ik voor het donker of voor het licht, kies ik voor ego of mijn hogere zelf. Lange tijd heb ik voor het donker gekozen, omdat ik niet beter wist. Ik deed maar wat, maar sinds ik me bewust ben van het werkelijke leven, wie ik werkelijk ben en de liefde is er een deur voor me opengegaan.

 

Ondanks deze bewustwording is het nog steeds niet gemakkelijk om mezelf te leren accepteren zoals ik ben. Het lijkt zo makkelijk; jezelf accepteren en loslaten...nou!!! Elke keer als iemand dit tegen mij zei werd ik kwaad van binnen!!! Het frustreerde me; ja maar hoe dan!! Hoe doe ik dat!! Ik weet het niet, want ik heb het niet geleerd. Mijn lijf geeft steeds beter aan wanneer iets wel of niet goed voelt. Mijn lichaam gaat echt pijn doen als ik niet luister of accepteer en zie wat er is. Als ik mijzelf en mijn lichaam negeer kan ik me gespannen voelen, geïrriteerd en boos. Vooral weer die boosheid; gadverdamme! Klotenwereld, waarom moet ik dit allemaal meemaken, waarom gaan dingen niet vanzelf. Mijn boze gekwetste innerlijk kind wil niets liever dan even boos zijn en gezien worden, maar toch blijf ik haar soms nog negeren.

Vandaag zat ik weer in diezelfde modus. Ik voelde al een tijdje het donker weer meer en meer om me heen. Er wilde iets gezien worden, maar had er geen zin in. Ik negeerde het en ging door met leven en mijn dagelijkse bezigheden. Tot vandaag; de spanning liep meer en meer op en het begon me weer te irriteren..he bah...is dat gevoel er weer, het moet weg. Ik trok een zielkaart voor mezelf met de vraag; welke kaart past er bij het gevoel wat ik nu heb. Ik trok; zie je schaduwkanten in de ogen. Bam die kwam binnen, want de kaart klopte. Ik wil me niet gespannen voelen, ik wil me vrij voelen en daarom mag ik alles omarmen wat er is, ook mijn boosheid en angst. Ik ging zitten in stilte en liet alles er zijn. Mijn boosheid voelde groots daarom ben ik gaan EFT-en. Met EFT (emotional freedom techniques) kan ik mijn emoties er laten zijn, ze accepteren en steeds een laag dieper tot de kern van mijn gespannen gevoel komen. De verschillende lagen mochten er zijn; boosheid naar mezelf en de wereld, spanning en controle, verdriet om de boosheid en spanning...oohh de tranen stroomden over mijn wangen, wat een opluchting! Mijn verdriet om mijn angsten en boosheid mochten er zijn!! Mijn boosheid en angst mochten er zijn!! Wat bevrijdend!!! Ik voel me opgelucht en vrij. Het gaat niet zozeer om techniek die je gebruikt, maar om de keuze die je maakt lief voor jezelf te zijn en te accepteren wat er is. Het is echt zo simpel. Vind het jezelf waard om alles er te laten zijn:)!! Omarm jezelf in alles lief mooi mens <3

Reactie schrijven

Commentaren: 6
  • #1

    Heidy (vrijdag, 16 januari 2015 09:25)

    Wauw wat mooi! Je mag erg trots op jezelf zijn, wat een geweldige doorbraak.
    En wat een herkenning in je verhaal, voel mijn eigen worsteling en eigen proces.
    Je hebt me zeker geraakt en vooral geïnspireerd.

    Geniet van dit gevoel!
    Liefs

  • #2

    gerrit leeftink (vrijdag, 16 januari 2015 11:12)

    Sinds ik op 08/02/2014 een workshop volgde "ik leef nu" is er heel veel gebeurd!
    Angst omzetten in vertrouwen, leven als Gerrit en meer open zijn in voelen!
    Jou verhaal spreekt me heel erg aan, liefs uit Rosmalen Gerrit Leeftink

  • #3

    Anneke (zondag, 18 januari 2015)

    Dank je voor dit verhaal. Het is zooooo herkenbaar.

  • #4

    M. (vrijdag, 21 augustus 2015 14:41)

    Hoi Petra,

    Weet je hoe fijn het is om jouw blogs te lezen? Ik herken zoveel in wat je schrijft. Volgens mij zijn we bezig met een zelfde soort proces. De ruimte om (ook boos!!!) te mogen zijn.., in een wereld/leven waarin dat allemaal niet zo vanzelfsprekend is (geweest). Je geeft me in jouw blogs terug waar ik naar op zoek ben, maar wat ik op zo weinig andere plekken vind: de combinatie van een onveilige jeugd, hooggevoeligheid, spiritualiteit en het doorleefde besef dat wij de kracht in ons hebben om al onze emoties (en dat zijn er veel!) te leren omarmen - om alle gebeurtenissen in ons leven te zien als spiegels, als lessen van/voor de ziel.

    Ik vind het ook zo krachtig dat je enerzijds kunt schrijven 'dankjewel pap', en anderzijds kunt zeggen dat delen van jou ook nog bóós zijn...en dat dat iets van jou is, gespiegeld in hem.

    Jij laat doorleefd zien hoe het is om het donker licht te maken, en ik ben je dankbaar voor de herkenning die je mij hiermee geeft. Te weten niet alleen te zijn. Soms geeft dat precies het vertrouwen dat nodig is.

    Wat ben je dapper dat je durft te delen.

    Liefs, M.

  • #5

    J. (woensdag, 21 oktober 2015 23:19)

    Er is het afgelopen jaar veel gebeurd in mijn leven. Ouders overleden en drukke baan. Mijn schaduwkant boosheid en jalousie , lees angst, komt nu regelmatig explosief naar buiten via verbale agressie naar mijn vriend toe.

  • #6

    char (zaterdag, 19 maart 2016 22:00)

    Ik dacht dat ik de enige was... thx dit helpt me weer een stukje verder!! =D