Afwijzing, Zelfliefde & Loslaten! Ja maar hoe dan?

Loslaten is wat mij betreft toestaan wat er van moment tot moment door me heen wil stromen en gevoeld wil worden. Eigenlijk kun je het hele woord loslaten loslaten;), omdat er eigenlijk helemaal niets los te laten valt en je eigenlijk steeds weer kiest voor een ja in het moment, voor het toestaan van datgene wat zich aandient in het moment, wat dit ook is, wat er ook gevoeld wil worden en door je heen wil stromen. Das lekker he? Niet loslaten, maar toestaan. Dat is een hele zachte liefdevolle meebewegende energie, ontvangend en liefdevol naar jezelf.

 

Op het moment dat je alles toestaat in jezelf, geeft dit natuurlijk wel het gevoel van loslaten, want dat wat je dacht vast te houden, kan je dan met gemak loslaten. Je denkt er bijvoorbeeld niet de hele tijd meer aan en op de plek waar je iets vasthield, stroomt het weer.

 

Loslaten is alles in jezelf omarmen in zachtheid en liefde

 

Voor mij voelt het alsof ik de afgelopen weken enorm aan het loslaten ben. Maar dan meer letterlijk loslaten van mijn woonboot in Groningen, mijn moeder en de patronen die ik hierin tegenkwam en mijn zoektocht in de buitenwereld. Ik voel zo dat ik steeds meer op eigen benen ga staan! En wow die is voelbaar. Mijn zoektocht in de buitenwereld, op zoek naar geborgenheid, bevestiging en erkenning in mijn bestaansrecht krijgt steeds meer helderheid! Steeds meer voel ik me thuis bij mezelf, voel ik de verbinding met mezelf en is die gedragenheid en stevigheid in mezelf blijvend voelbaar. En dat is zo ontzettend lekker om te voelen; stevig, krachtig, zacht, liefdevol en gedragen.

 

Het is vooral voelbaar wanneer ik geraaktheid tegenkom in bijvoorbeeld het contact met een ander of wanneer ik geraakt ben door iets in de buitenwereld of op het nieuws. Daar waar ik me eerst gevoelig en kwetsbaar voelde, me uit het veld geslagen kon voelen, kan ik nu zijn met wat is en voel ik mijn kracht, mijn zachte kracht, omdat ik mijn geraaktheid en kwetsbaarheid durf toe te staan, mezelf ontvang in wat zich in het moment aandient en blijf focussen op liefde en mijn kracht en blijf focussen op mijn verlangens i.p.v. tekorten. En in contact blijf met de mensen om me heen, mezelf deel in mijn kwetsbaarheid en kracht. Gewoon lekker mezelf zijn in het contact met mijn vrienden. Dat voelt fijn en helend.

 

Enorme pijn in afwijzing en me eenzaam voelen

 

En tegelijkertijd kom ik ondanks dat ik me zo in verbinding kan voelen, de afgelopen weken ook pijn tegen in me afgewezen, alleen en gemis voelen. Hierin voel ik wel dat ik het een uitdaging vind om me te blijven focussen op liefde, mijn gedachten trekken dan enorm en willen me dan afleiden van de liefde, van wie ik in essentie ben. En uiteraard krijg ik het een en ander gespiegeld in de buitenwereld;). Ik blijf wel mijn gedragenheid en stevigheid voelen, maar vind het dan een uitdaging om me te onderscheiden van die gedachten patronen die me vooral willen laten geloven dat niemand mij echt wil om mij en ik uiteindelijk toch in de steek gelaten word. Auch!! Pijnlijke overtuigingen die zichtbaar mogen worden.

 

Wanneer ik me afgewezen voel, weet ik dat ik iets in mezelf afwijs. Een plek waar de liefde toegelaten mag worden en ik mijn waarde totaal mag gaan zien, mezelf zien en waarderen om wie ik ben. Me volledig thuis mogen voelen bij mezelf, me focussen op de gedragenheid en geborgenheid in mezelf. Ja, dat mag en het voelt spannend om op deze plek de liefde weer toe te laten, omdat het voelt als een kwetsbare plek waar ik heel voorzichtig mee wil zijn. Alsof het een klein babytje is die heel veel zachtheid en liefde nodig heeft en zachtjes gedragen wil worden. Voelt fijn en compassievol om er zo naar te kijken.

 

Woonboot verkocht! Het is tijd om die intense periode in mijn leven af te sluiten en op eigen benen te gaan staan

 

De pijn wordt natuurlijk niet voor niets aangeraakt. Een aantal maanden geleden besloot ik mijn woonboot in Groningen in de verkoop te zetten en hij is onlangs verkocht. Jarenlang woonde ik daar met ontzettend veel mooie en minder mooie herinneringen. Omdat mijn leven 6 jaar geleden zo veranderde en ik na een periode van angstaanvallen, straatvrees en Burn-out het roer omgooide, verloor ik het contact met een aantal mensen die me heel erg dierbaar waren en zijn. Zoveel gebeurd in de 10 jaar dat ik op de woonboot woonde. Alsof deze symbool staat voor mijn leven en alle leuke en minder leuke gebeurtenissen, want oefff op de boot heb ik zowel hoogtepunten gekend, maar ook mijn dieptepunten en natuurlijk de periode waar ik totaal uit verbinding was met mezelf en instortte.

 

De woonboot heeft emotionele waarde voor mij en het loslaten ervan voelt ook als het loslaten van mijn leven in Groningen en de vrouw die ik destijds dacht te zijn. Alsof ik nu die intense periode in mijn leven af kan sluiten, omdat ik nu echt op eigen benen kan gaan staan. Niet meer terugkijken, maar vooruit. En het allerstoerste is dat ik de verkoop van de woonboot geheel zelf regel. Geen makelaar, zelfs mijn partner bemoeid zich er niet teveel mee, omdat ik voel dat ik dit zelf wil doen. Mijn boot, mijn verantwoordelijkheid, mijn proces en ooh wat voelt dit krachtig. Binnenkort is de overdracht en tot nu toe stroomt het enorm. Alles lijkt als vanzelf geregeld te worden en op me af te komen. Het moment voelt kloppend en ik voel me zo gesteund door het universum! De liefde is voelbaar.

 

Onvoorwaardelijke moederliefde in jezelf

 

Tegelijkertijd ben ik patronen aan het loslaten in het contact met mijn moeder, wat voor mij ook te maken heeft met op eigen benen gaan staan. Ik merk dat ik het wat lastig vind om hier uitgebreid op in te gaan uit respect en liefde voor mijn moeder. Laat ik vooral delen wat mijn moeder me spiegelt en het in mij aanraakt. Oh moeders! Ik houd van haar, maar soms;)? Soms moet het ook botsen om meer los van elkaar te komen en daarom voelt het ook goed wat ik nu tegenkom, omdat ik weet wat het wakker maakt in mij. Ergens wacht het meisje in mij nog steeds op de moederliefde die als vanzelf naar me toe komt. Een moeder die me draagt en voor me zorgt, zacht en liefdevol.

 

Vanzelfsprekende liefde die er altijd is en waar ik een ontzettend gemis op voel, omdat ik het gevoel vooral in mezelf kan missen. Nog meer verbonden wil zijn met de onvoorwaardelijke moederliefde in mezelf, voor mezelf. Totaal die bedding en gedragenheid voelen in alles wie ik ben. Met name de loyaliteit naar mijn moeder zorgde ervoor dat ik de verbinding verloor met mezelf op deze plek, maar ik mag kiezen voor mezelf, ik mag op eigen benen gaan staan. Het mag en ik mag het idee loslaten dat mijn moeder mij nodig heeft om te bestaan. Ik mag vertrouwen hebben in haar, in mezelf en het leven. Dat klinkt fijn. Maar raakt uiteraard ook.

 

In overgave thuis bij mezelf

 

Met name het bevestiging zoekende meisje in mezelf komt dan naar boven, bang dat niemand me wil, bang dat de liefde niet komt, bang dat ik het niet waard ben, bang voor die afwijzing, bang om iemand te verliezen. En dan voel ik hoe belangrijk het is om dat meisje die zo bang is er te laten zijn met het besef dat ik niet dat meisje ben, maar een volwassen vrouw die de geborgenheid en onvoorwaardelijke moederliefde in zichzelf kan voelen door daar op te focussen. Door te focussen op geborgenheid in mezelf. Ik moet eerlijk bekennen dat het ook hier een uitdaging is om me niet te laten verleiden te geloven in de gedachten die hierover naar boven komen. Oef wat is het fijn dat ik gewoon mijn ding kan blijven doen en dat ik me ook krachtig kan blijven voelen ondanks mijn geraaktheid.

 

Een blijvend vertrouwen dat de liefde er altijd is en blijft

 

Voor mij is het ook belangrijk om niet teveel te focussen op die geraaktheden. Ze zijn er en mogen er zijn, maar ik ben het niet. Ik ben liefde en ik leef. Ik wil ook lekker bezig blijven met het leven, mijn werk, de liefde, mijn partner en zoontje, met mijn vrienden en familie. En wat is mijn verlangen? Dat ik me totaal in overgave thuis kan voelen bij mezelf. Een blijvend vertrouwen dat de liefde er altijd is en blijft. Dat ik die liefde ben en de liefde voor mezelf kan voelen, zodat ik weet en kan voelen dat ik van waarde ben, dat ik er mag zijn, dat ik bestaansrecht heb. En ooh wat is het fijn om dit te voelen en meteen te beseffen hoe mooi het is dat ik op deze plek nog meer de liefde toe wil laten. Ik wil me blijven focussen op de geborgenheid in mezelf en niet buiten mezelf, me focussen op de liefde die ik ben. Zacht, liefdevol en ontvangend zijn naar alles wat zich aandient in het moment. Ik focus op liefde, omdat ik weet dat ik liefde ben. 

 

Wat is jouw verlangen?

 

Wat ik als laatste tegenkom in het hele loslaat proces, is het idee dat ik boven op een berg moet staan om mijn licht te laten schijnen, het evangelie;) te verkondigen en een uitgesproken spiritueel leraar moet zijn die verandering moet komen brengen in de wereld....oefff wat ben ik hiermee aan de haal gegaan en met mijn focus naar de buitenwereld gegaan om gezien te worden en goedkeuring te krijgen. En wat veel moeten he? Ik zette mezelf behoorlijk onder druk. En ja ik voel een passie voor waarheid, voor de liefde en het leven en is het mijn missie om de liefdesenergie te doen ontwaken in de harten van anderen, maar dat kan ook door mezelf te zijn in contact met anderen en de buitenwereld. In de tussentijd was ik natuurlijk wel weer lekker bij mezelf en verlangde ik veel meer naar zijn wie ik ben i.p.v. mezelf steeds zichtbaar te moeten of willen maken in de buitenwereld. Wat voelt het heerlijk om weer bij mezelf te zijn en mijn stroom te volgen. Mijn eigen unieke stroom en die is iets anders dan ik voor nu had kunnen bedenken;).

 

Op dit moment is de stroom veel meer gericht op zijn wie ik ben, thuis bij mezelf en vanuit hier leven, werken en creëren. Uiteraard blijf ik mijn artikelen en blogs delen, groepen begeleiden, individuele sessies geven, maar ga me niet meer zo focussen op online werken, want dat haalt me op dit moment teveel weg bij mezelf. Het leven zelf is mijn allergrootste leraar en daarom ben ik op ontdekkingsreis.

Een groot verlangen van mij is om een combinatie te maken tussen mijn jarenlange ervaring in de psychiatrie als psychiatrisch verpleegkundige en de lessen die ik heb geleerd in het leven en mijn puur hart werk.

 

De twee cursussen die ik op dit moment geef stromen en zijn helemaal mijn ding. In het werken met groepen heb ik echt mijn passie gevonden en als de tijd rijp is, wil ik graag naast de groepen die ik nu begeleid, trainingen organiseren voor mensen die in de zorg of het onderwijs werken. Ik wil ze leren hoe ze dicht bij zichzelf kunnen blijven, in verbinding met wie ze echt zijn en hoe ze authentiek kunnen werken vanuit hun hart, zodat ze een voorbeeld kunnen zijn voor anderen. Hoe waardevol zou het zijn voor kinderen in het onderwijs en patiënten in de psychiatrie dat de leraren, verpleegkundigen en andere werknemers in verbinding kunnen blijven met zichzelf, met liefde en steeds meer gaan werken vanuit hun hart. Steeds meer zichzelf en de ander gaan zien vanuit wie ze werkelijk zijn, vanuit essentie, voorbij de verhalen die we creëren met ons hoofd, voorbij alle labels en oordelen die we erop plakken vanuit wat we denken hoe het is en hoort. Wauw!! Hoe mooi zou dat zijn! 

 

En daarom ben ik gaan kijken en voelen hoe ik hier nu al een bijdrage in kan leveren en aangezien ik het samenwerken in een instelling ook begon te missen, besloot ik te solliciteren als pedagogisch medewerker/begeleider in de psychiatrie. Mijn hart ligt ook daar en bij de zorg rondom de patiënten. Wat lijkt het me fijn om weer onderdeel te mogen zijn van fijne teams om mee samen te werken.

Meteen begon het te stromen en had ik binnen drie weken een baan als flexwerker in de psychiatrie voor 1 tot 2 dagen in de week, zodat ik het kan combineren met mijn onderneming, de cursussen en sessies die ik geef. Wauw!! Ineens viel alles op zijn plek en kwam alles als het ware als vanzelf op me af. Ook hier de liefde weer zo voelbaar.

 

Ook dit had weer zo te maken met het loslaten van de ideeën in mijn hoofd en hoe ik had bedacht hoe het had moeten zijn. Dit voelt zoveel beter en passend bij mij. Het voelt als een spannende ontdekkingsreis waarin ik dankbaar ben dat ik deze combinatie mag maken binnen mijn werk. Het klopt precies! 6 jaar geleden stopte ik in de psychiatrie en ging ik aan de slag met mezelf en nu? 6 jaar later ben ik ontzettend benieuwd hoe ik het ga ervaren nu ik zo bewust en de verbinding kan voelen met mezelf. 

Spannend om dicht bij mezelf te blijven, maar ik ga uitdaging graag aan! 

 

Liefs Petra

 

****11 april start er weer een cursus Thuiskomen in je lijf*****

Wil je erbij zijn? T/m 22 maart heb ik nog een leuke vroegboekkorting.

Klik HIER voor meer informatie en aanmelden.

 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0